Blind vertrouwen

Dit is de 43e editie van De Ajacied, de briefwisseling tussen Sam van Raalte & Arco Gnocchi. Arco was in Heerenveen en ziet tussen de tranen door de toekomst toch in het verleden.

Geen moment had ik vanmiddag op het uitvak het geloof dat ‘ie er nog in zou vliegen. De spelers volgens mij ook niet. Net als vorige week (en de weken/maanden/jaren daarvoor) deed ‘t nog het meeste pijn dat Ajax geen zelfvertrouwen meer heeft. ‘Wij zijn Ajax, niet te stoppen’, is totaal verdwenen. Niks lucky Ajax. Verliezen of gelijkspelen, wat voor een Ajacied hetzelfde is, moeten weer onacceptabel worden. We zijn daar gestoord ver vandaan geraakt. Zo ver dat het tegenovergestelde inmiddels waar is. 20 potjes van de 34 niet gewonnen dit seizoen. We zijn het gewoon gaan vinden. Wat was het verschrikkelijk weer, tegen Heerenveen. Zodoende gelooft niemand nog in een overwinning in die fokking kloteplayoff. Wat een schijtseizoen. Weer vernederd worden door FC Groningen, ditmaal in het stadion van Volendam. Zonder Europees voetbal het nieuwe seizoen in. Een derde shirt dat niet nodig gaat zijn. Het doet echt heel veel pijn. Waar begon al deze ellende eigenlijk?

Bij het niet adequaat vervangen van Overmars? Bij de aanstelling van Alfred Schreuder? Bij het voor de leeuwen gooien van Heitinga? Bij het niet opnieuw aanstellen van Bosz? Bij het carte blanche geven aan Mislintat? Bij Kroes? Bij het creëren van de omstandigheden die je beste coach in jaren deed besluiten dat hij maar beter kon vertrekken? Bij het opnieuw voor de leeuwen gooien van Heitinga? Grim? Garcia? Zijn het allemaal faaljassen aan één en dezelfde kapstok? Als je bijgelovig bent, en ik weet dat je dat ten minste een beetje bent Sam, als deels indo zijnde, dan weet je het antwoord al lang: bij het laten gaan van Daley Blind. Ja echt.

Strikt genomen is het niet zo dat Ajax sowieso kampioen wordt als Daley Blind bij de selectie zit. Want hij maakte zijn debuut in december 2008, uit tegen FC Volendam, toen Ajax onder Van Basten zeer zeker geen kampioen werd. Tellen de vier potjes die hij dat seizoen mocht spelen (die Ajax overigens alle vier WON) voor het bijgeloof? Dat mag je zelf bepalen, maar nogmaals, het is niet zo dat Ajax altijd kampioen wordt als Blind erbij is, het is meer dat Ajax GEEN kampioen wordt als hij er NIET bij is. Want na het Van Basten-seizoen werd hij door Martin Jol niet als noodzakelijk gezien en verhuurd aan FC Groningen. Resultaat: geen schaal. Onder De Boer keerde hij in december 2010 terug in het elftal -en werd Ajax meteen kampioen, voor het eerst in 7 jaar. En de drie seizoenen daarop ook. Daley vertrok begin seizoen 2014/15 naar United. Daarna werd Ajax prompt geen kampioen meer, tot Blind terugkeerde in 2018. Vervolgens werd er geen andere club dan Ajax kampioen tot hij, na 333 wedstrijden voor onze club, wederom vertrok, eind december 2022….Drie weken later was ook trainer Alfred Schreuder weg. Wat er sindsdien is gebeurd weten we helaas maar al te goed.

Er wordt schamper gedaan over Daley Blind, net als toen hij bij Ajax begon. Maar als je deze man kan halen, op het moment dat Ajax op z’n allerkleinst is, totaal op drift, dan moet je dat toch meteen doen? Een speler die wel nog weet dat het voor Ajax ooit onacceptabel was om niet te winnen. Die dat kan overbrengen op een Janse, een Bouwman, een Ouazane, een Mokio. Een winnaar op het veld, een echte Ajacied, die bereid is terug te keren voor een laatste gooi naar glorie. Heb ik statistieken om dit te onderbouwen? Nee, natuurlijk niet! Ajax leeft alleen nog voort op vibes, Sam, dat is alles wat we nog hebben, los van het zijn van een museumclub. En mijn vibes zeggen: we hebben Daley nodig.

Daley Blind werd drie weken geboren voor ik naar mijn allereerste Ajax-wedstrijd ooit ging, in maart 1990. Het was het seizoen van het staafincident. Ajax werd dat seizoen wel voor de 23e keer landskampioen, voor het eerst in 5 jaar (het Daley-effect?!) Maar de jaargang er op zou er dus geen Europees voetbal gespeeld worden, en Ajax zou het kampioenschap in 1991 op doelsaldo mislopen. Akeligheid. Vader Danny speelde ondertussen wel in een legendarisch Ajax, misschien wel het mooiste ooit qua herkenbaarheid, de volle patatgeneratie: met John van ‘t Schip als aanvoerder, Menzo (en later Van der Sar) op goal, De Boertjes, Jantje Wouters, Aron Winter en Richard Witschge; Marciano Vink, Wim Jonk, Dennis Bergkamp, Bryan Roy, de Zweden Stefan Pettersson en Peter Larsson; het Ajax waar ik verliefd op werd. Terwijl er dus geen Europees werd gespeeld en de titel extreem knullig werd verkwanseld.

Het voelt vanavond als helemaal terug bij af, als 1990. Danny Blind had toen al twee Europese finales met Ajax meegemaakt (soort van), in ‘87 en ‘88, en sleepte een zo goed als failliet Ajax er nu doorheen, met al die jonkies uit de jeugd. En jaar later won Ajax de UEFA Cup. Nog drie jaar later alles wat er maar te winnen viel. Daley stond met z’n pa op het podium, tijdens de huldiging op het Museumplein, en wist vanaf dat moment precies waar Ajax voor stond.

Het voetbal is inmiddels totaal veranderd, en Ajax is niet genoeg meeveranderd. Worden we definitief voltooid verleden tijd of kunnen we onszelf opnieuw uitvinden? Met Cruijff jr. en Blind jr, want waarom niet? Wie anders? Met ervaring en jonkies, we gaan weer helemaal opnieuw beginnen. Eens kijken waar het volgende keer eindigt. Vast niet in Volendam.