Volendam Forever

Dit is de 44e editie van De Ajacied, de briefwisseling tussen Sam van Raalte & Arco Gnocchi. Op weg naar Volendam: Arco krijgt het nieuwe Arsenal-lijflied maar niet uit z'n hoofd.

Waarom ga ik in hemelsnaam naar Volendam, Sam, naar Ajax - Groningen? Op de fiets. Na afgelopen zondag in het uitvak van Heerenveen met tranen in m’n ogen naar een persiflage op Ajax te hebben staan kijken? Een trip naar de Volendamse dijk voor een potje avondvoetbal verdient beter dan een strafexpeditie van een uitgeblust, tot op het bot vernederd Ajax. Maar in Heerenveen, op het absolute dieptepunt van m’n Ajax-beleving, hervond ik juist de kick van het supporterschap. M’n hartslag was rond de 180, die laatste 10 minuten. Want Ajax MOEST scoren, in die epische stortbui, want dan was het klaar. Tot in m’n diepste vezels verlangde ik naar ontlading, opluchting, verlossing. Het kwam niet. Natuurlijk niet. Want dit seizoen mag er niets goed gaan. Maar gek genoeg maakte dat veel minder uit dan ik had verwacht. De spanning an sich was blijkbaar voldoende. De verslaving aan voetbalspanning, aan de kans dat er een goal gescoord kan worden, bleek opeens helemaal terug.

Jaloers luisterde ik naar de juichende overburen toen hun zo geliefde Galatasaray kampioen werd. Helemaal kapot ging ik van binnen bij het behalen van de Portugese titel door Farioli, en zijn eerlijke woorden over wat er mis ging, en gaat, bij Ajax. Hoe kan een club als Ajax, met zo veel middelen, zo veel aanzien, zo veel opties, zo laag staan, zo diep moeten gaan, vier jaar lang? Ik zie supertrainer Ireola een prachtige speech geven, zijn ‘nietige’ Bournemouth heeft ook een topseizoen gehad. Succes, trots, lachende gezichten. Sam, ik weet inmiddels niet eens meer hoe dat voelde. Maar maandagavond kwam het helemaal terug. Arsenal, na 22 (!) jaar weer kampioen. 22 jaar. Stel je voor dat wij zo lang op de volgende schaal moeten wachten.

Ben zelf geen Gooner, maar door Bergkamp en de verhalen over Tony Adams, Highbury, Ian Wright, Thierry Henry, door het ge-wel-di-ge voetbalboek Fever Pitch van Arsenal-supporter Nick Hornby heb ik er wel een zwak voor. Dezelfde Nick Hornby schreef High Fidelity, met als centrale obsessie muziek in plaats van voetbal. Doordat ik een boek aan het schrijven ben over 30 jaar ArenA, waar voetbal en muziek samenkomen/elkaar afwisselen, ben ik momenteel met beide erg bezig.

En dat brengt mij bij het nummer The Angel - North London Forever, van zanger (en Arsenal-supporter) Louis Dunford. Het is zo’n insane goed voetbalnummer. Het speelt zo perfect in op nostalgie, lokale loyaliteit en voetbalemoties dat ik er jaloers van word. In Noord Londen wordt het nummer deze week non-stop gezongen en gedraaid, en ik kan niet anders zeggen, wat is dat terecht. Het is pas vier jaar geleden op een wat geforceerde manier de Arsenal-clubcultuur in gepusht, maar, het werkt. Arteta snapte ook meteen dat de club dit nodig had, en hij had gelijk. Nu is hij eindelijk kampioen. Sunshine on Leith van het Schotse Hibernians is absoluut nog mooier en puurder, maar ik merk dat ik zelf ook klaar ben voor een nieuw Ajax-nummer zoals ‘North London Forever’. In de orde van grootte van ‘Dit is mijn club’, iets nieuws, iets vers, wat natuurlijk wel gekoppeld moet gaan worden aan nieuwe herinneringen, aan nieuwe successen, aan een ontlading.

Volendam, toch ook een muziekstad, gaat die glorie ons niet brengen vandaag, vrees ik. En ook niet een prachtig nieuw Ajax-lied. Maar toch ga ik erheen, uit een afschuwelijke hoop dat het toch geweldig wordt. Wat is jouw favoriete sentimentele voetbal-anthem, Sam? (en lezers, laat het ajb ook weten in de comments!)